Verlies traditionele gezinsritme kan leiden tot stress


Door de emancipatie zijn we één van de belangrijkste levensritmes verloren: het gezinsritme, waarbij de man kostwinner was en van acht tot vijf werkte, en de vrouw het huishouden deed. Dat zegt filosoof Marli Huijer in het tijdschrift Flow (2012, nr. 2).

Zonder iets af te willen doen aan al het goede dat de emancipatie  heeft gebracht, heeft het verlies van het traditionele gezinsritme gezorgd voor onrust, onvrijheid, stress en een gevoel van onvoorspelbaarheid. Anno 2012 zijn de scheidslijnen die ooit zorgden voor onderscheid tussen momenten van rust en arbeid, zoals het opkomen en ondergaan van de zon en de seizoenen, losgelaten.

Marli Huijer: 'Degene die de minste tijdsdruk ervaart is de traditioneel werkende man, die voltijds werkt en daarnaast een vrouw heeft die het huishouden doet. In zo'n situatie is het helemaal duidelijk dat je werkt als je werkt, en dat je daarna kunt uitrusten.

Maar die persoon bestaat steeds minder: vrouwen zijn de arbeidsmarkt op gegaan en mannen krijgen steeds meer zorgtaken, met als gevolg dat de vaste ritmiek die er was in het gezin steeds meer verdwijnt. De nieuwe man-vrouwverhoudingen vragen om nieuwe ritmes, bijvoorbeeld vaste afspraken over wie wanneer het huishouden doet, voor de kinderen zorgt of tijd voor zichzelf heeft.'

Waar anderhalf- en tweeverdieners dus meer moeite zullen moeten doen om nieuwe ritmes te ontwikkelen, profiteren kostwinnergezinnen vaak nog van het traditionele gezinsritme dat voor rust en duidelijkheid zorgt. Volgens Huijer zorgt een vast ritme voor vrijheid.

En was daar de emancipatie niet om begonnen?

Reacties

  1. Mooi stukje Wendy, ik ben het daar wel mee eens. tenminste ik merk het voortdurend om mij heen wat een stress en geregel het geeft als man en vrouw beide willen blijven werken en ook beide hun eigen vrije tijd willen hebben. Het is hier pas nog bij een buurvrouw op een scheiding uitgelopen omdat ze na zeventien jaar getrouwd te zijn, nog steeds geen balans konden vinden in wat ik hiervoor schreef. Wat een verdriet voor de kinderen! Helaas werkt de maatschappij niet mee en wordt het niet meer als vanzelfsprekend gezien, dat je nog maar een kostwinner hebt. Er wordt steeds meer gewerkt aan brede scholen, waar je je kinderen 's morgens in alle vroegte naar toe kunt brengen en ' s avonds als je moe van je werk terug komt weer op kan halen. Ik weid er maar niet verder over uit,ook omdat ik niemand wil veroordelen, maar wat zou het een zegen zijn als de overheid eens de ogen open gingen en zag waar nu o.a. een oorzaak van het probleem ligt van alle overspannenheid, scheidingen, ontspoorde jeugd etc..

    Dineke

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Na elf jaar fulltime gewerkt te hebben ben ik, toen de oudste geboren werd, stoppen met werken en fulltime moeder zijn. Ik heb er nooit spijt van gehad, heb elk stapje meegemaakt. Ik kan me wel voorstellen dat men tegenwoordig tweeverdiener moet zijn om rond te kunnen komen, de hele maatschappij is hier op gericht. Jammer, ik denk dat het ten koste gaat van heel wat huiselijk geluk.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Herkenbaar, en helemaal mee eens.
    Wat scheelt het mij een boel stress dat ik niet buitenshuis werk! En wat is mijn man er gelukkig mee dat hij de dingen thuis aan mij toe vertrouwen kan zonder dat hij daarover ook nog eens in de stress moet zitten, naast zijn baan!
    Ben erg dankbaar dat ik fulltime moeder en huisvrouw mag zijn. Voor mij is het een zegen....

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Wat leuk dat je een reactie achterlaat! Hij wordt eerst even gecontroleerd voordat je hem terugziet onder het bericht!
Wanneer je anoniem wilt reageren, is het wel fijn als je even je voornaam vermeldt!