Vraag van de week (28) Ben jij bezorgd?

Zijn jullie als 'managers van het gezin' alweer over de eerste schok heen van de bezuinigingen die het kabinet voor ogen heeft? Vol ongeloof hebben jullie vast net als ik de plannen gelezen en gehoord.

Het stuk dat ik erover op nu.nl las en het stuk in de krant waren treffend:

"Gezin met één inkomen weer de pineut"
"Er is één groep waarvan de leden er met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid op achteruit gaan: de alleenverdieners met kinderen. Of ze nou dertig-, veertig,- vijftig,- of honderdduizend euro per jaar verdienen, ze leveren in, tot ruim tweehonderd euro per maand.
Het contrast met de tweeverdieners is schrijnend. Zo levert een huisvader die in zijn eentje drieduizend euro per jaar verdient ongeveer zeventig euro per maand meer in dan een vader die datzelfde bedrag samen met zijn partner opstrijkt. Bij hogere inkomens is dat verschil soms nog veel hoger.
Oorzaak van deze verschillen is dat de niet-werkende partner een steeds kleiner deel van de algemene heffingskorting kan overdragen aan de werkende partner, een maatregel die al door een eerder kabinet werd genomen. Ook de versoberde kinderbijslag treft deze gezinnen.
Een groep waarbinnen de traditionele rolverdeling vaak voorkomt, is de achterban van de SGP. Elbert Dijkgraaf, Kamerlid voor deze partij, toont zich teleurgesteld over de cijfers." Er zijn honderdduizenden gezinnen waarin maar één ouder werkt. Denk aan gezinnen waarin een van de partners werkloos is of mantelzorg verleent. Dat mensen gestimuleerd worden op te werken is prima. Maar de aandacht moet beter verdeeld worden".


Vind jij het moeilijk als jij ziet hoe het er de komende tijd
(financieel) voor jullie gezin uit gaat zien? Maken jullie je zorgen?Gaan jullie dingen anders doen of andere keuzes maken? 

Zijn er onder jullie die er niet onder uitkomen om misschien te moeten gaan zoeken naar een betaalde baan?

Reacties

  1. Ik maak me zorgen. Zeker. 6 kinderen onder de 18... Mijn man is 3 jaar geleden om gezondheidsredenen van werk moeten veranderen en ook dat was al een flinke aderlating. Nu deze wijzigingen. Tja...
    Maar we hebben een God Die allang vooruit gedacht heeft. Bijna 18 jaar geleden zijn wij getrouwd. Onze dominee worstelde ontzettend met een tekst. God maakte hem deze bekend, en het werd onze trouwtekst, onze steun door elke moeilijke periode: psalm 55:23 in de SV - Werp uw zorg op de Heere, en Hij zal u onderhouden; Hij zal in eeuwigheid niet toelaten dat de rechtvaardige wankele. Iedere keer als we in een schijnbaar onmogelijke situatie kwamen, is dit onze steun geweest. Vorige week en ook deze week is dit wat steeds in mijn hart is. Ja, ik maak me zorgen, dat is menselijk denk ik. Maar nee, ik ben niet bang. God is een God van eeuwige trouw, en Hij is vooral trouw aan Zijn Eigen beloften, toch? Ik geloof dat God voor ons zal zorgen, en ons van al het nodige zal voorzien. Dat wil niet zeggen dat de toekomst er dan rooskleurig en weelderig uit ziet. Maar Zijn zorg staat vast, onwrikbaar vast, al moeten we dat dan misschien geloven met een knorrende maag (bij wijze van spreken...)...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik probeer een gulden middenweg te vinden tussen 'zorgen maken' en 'zorgen'.
    Ook mijn man is alleenverdiener, en ik ben bewust thuis gebleven bij onze kinderen.
    Maar... de baan van mijn man staat op de tocht, en we hebben 2 studerende zoons, eentje op de middelbare. Daar moeten volgend jaar weer boeken voor betaald worden, en die zoons zijn goed voor 350 euro collegegeld per maand!!
    Dus: ik denk nuchter na. En daarom ben ik aan het solliciteren. Voor het eerst heb ik daar ook volledige rust bij in mijn hart. De jongste is nu hele dagen van huis (nooit eerder dan 3 uur thuis), en mijn man kan en wil eerder thuis komen zodat hij eigenlijk niet in een leeg huis komt. De studenten zijn namelijk ook 3 dagen per week thuis...
    Ik stuur iedere gedachte aan bezorgdheid ipv zorgen, direct naar boven. Daar horen ze thuis.
    Maar... je mag wel actie ondernemen! Abraham moest een lange reis maken voor hij het beloofde land binnenkwam.
    En over de geweldige huisvrouw staat: van de verdienste van haar hand plant zij een wijngaard...
    Ik blijf van mening dat jonge kinderen het beste af zijn bij hun eigen moeder. Ik heb dat ook uit volle overtuiging gedaan.
    Ik geloof dat nú, voor mij persoonlijk, toch de tijd is gekomen om buitenshuis te gaan werken.
    Niet meer dan 2 dagen, dat dan weer niet. Want een carrière najagen doe ik nog steeds niet!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat lijkt me een heel moedig en dapper besluit Atlanta maar ook moeilijk. Ik denk dat er meer vrouwen/moeders zijn die deze keuze ( misschien noodgedwongen) toch moeten gaan maken. Veel wijsheid toegewenst!

      Verwijderen
  3. Een beetje zorgen maak ik me wel, wij zijn op heel erg jonge leeftijd getrouwd en hebben 5 kinderen gekregen en al hebben we het in het verleden vaak niet breed gehad, alles wat we nodig hadden was er altijd weer.Nu is de jongste 8 en werk ik 2 ochtenden in de thuiszorg onder schooltijd en vanaf januari 3 morgens en geloof me, dat doe ik in de eerste plaats niet voor het geld, maar ook om naast het huishouden en de zorg van/over de kinderen iets anders erbij te doen. Met de plannen van het kabinet is het misschien ook wel noodzakelijk aan het worden dat er wat meer binnenkomt, maar mijn man en ik zijn het er altijd over eens geweest dat wanneer de kinderen of ik onder mijn gewerk gaan'"lijden"stop ik ermee en zetten we net als vroeger de tering weer naar de nering.
    Hartelijke groet, Yvonne.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Als ik dit lees komt er een gedicht in me op:

    'Een mens lijdt dikwijls nog het meest,
    door het lijden dat hij vreest,
    doch dat nooit op komt dagen!
    Zo heeft men meer te dragen, dan God te dragen geeft.

    Het leed dat IS, is nooit zo zwaar,
    als VREES voor allerlei gevaar,
    en komt het eens in huis,
    dan helpt de Here altijd weer, en geeft Hij kracht naar kruis!

    In de bijbel staat: Maakt u NIET bezorgd! Dat is niet altijd makkelijk, maar we hebben een God voor wie niets onmogelijk is. Het volk Israel had in de woestijn ook regelmatig dingen nodig, en dan vergaten ze te vertrouwen op hun God. Ze vergaten gewoonweg dat ze het aan Hem konden vragen en dat Hij het hen zou geven!In plaats daarvan begon ze te morren en opstandig te worden. Steeds moest God hen er weer aan herinneren wie Hij was en dat Hij voor hen uit ging. Als we EERST Gods koninkrijk zoeken en Zijn gerechtigheid, dan zal Hij ons alles schenken wat we nodig hebben!! Het probleem is alleen dat wij soms heel andere ideeen hebben over wat we nodig hebben dan God. "Mijn gedachten zijn niet uw gedachten" zegt Hij ergens. Als we Zijn gedachten leren kennen, dan komt er rust en vertrouwen.
    'Ik hef mijn ogen op naar de bergen, waar zal mijn hulp vandaan komen? Mijn hulp is van de Here, die hemel en aarde gemaakt heeft".

    groetjes van Geke Mateman

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Prachtig gedicht Geke, dank je voor deze toevoeging!

      Verwijderen
    2. ik heb dat gedicht trouwens niet zelf gemaakt hoor, het is een bestaand gedicht.. gr. Geke

      Verwijderen
  5. Wat fijn om deze stukjes te lezen!
    Tja, als je alleen naar de omstandigheden kijkt en de regering, dan komen er (grote) zorgen bij mij op.
    We hebben negen kinderen waarvan drie op het voortgezet onderwijs en de jongste twee nog thuis.
    Maar lof en dank hebben wij een God waar we al onze zorgen naar toe mogen brengen en dan ook vol vertrouwen op Hem
    de toekomst tegemoed zien. De stukjes van Jacomijne en Geke kan ik nu voor onze sitatie beamen.
    Zoekt eerst Zijn koninkrijk!

    Dineke

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Wat leuk dat je een reactie achterlaat! Hij wordt eerst even gecontroleerd voordat je hem terugziet onder het bericht!
Wanneer je anoniem wilt reageren, is het wel fijn als je even je voornaam vermeldt!