VRAAG VAN DE WEEK (16): Wanneer werd jij Thuisblijfmoeder?


Toen ik in begin jaren '90 ervoor koos om 'manager van het gezin' te worden en er helemaal te zijn voor de kinderen, was dat in die tijd niet zo erg vreemd. Toch zie ik dat er in 20 jaar tijd een heleboel gebeurd is op dat vlak. Het is allemaal niet meer zo vanzelfsprekend meer. Het boek 'Verwende prinsesje' dat ik onlangs heb gelezen, bevestigd dit beeld alleen maar.
Toch hebben jullie als lezers er ook (bijna) allemaal toch voor gekozen om 'thuisblijfmoeder' te zijn.

Vraag van deze week is:  Heb je daarvoor lang een betaalde baan gehad ? Hoe was het om over te schakelen? Was je altijd al van plan fulltime te moederen als er kinderen zouden komen?

Heb jij ook een vraag die je de andere moeders zou willen stellen? Geef hem door, dan maak ik er 'de vraag van de week van'  als je dat leuk vindt.

Reacties

  1. ik heb er nooit over nagedacht om niet thuis te blijven
    ik praat nu over 33 jaar geleden,
    9 jaar geleden had ik een baantje op een PSZ,
    2 morgens in de week ,
    toen was ik weer zwanger van ons 6e kind en ben door blijven werken tot ze 6 maand was,want ik kon dat echt niet combineren
    ik vraag me altijd af hoe de vrouwen het toch doen werken en een gezin,

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Lijkt mij ook heel moeilijk Gea, zeker als je ook een groot gezin hebt.

      Verwijderen
  2. Ik ben nooit thuisblijfmoeder geweest: altijd blijven werken!!
    Mijn man ging 'n nieuwe opleiding doen en kreeg slechts 'n vergoeding dus mijn inkomen was sowieso nodig om het gezin draaiende te houden. Maar ook nadien altijd blijven werken. Gewoon geweldig, zowel de uren thuis met de kinderen als de uren op mijn (betaalde) werk. Nu heb ik geen 6 kinderen maar het is voor iedereen gewoon een kwastie van plannen en samen met je partner de taken verdelen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is ook zo Tecla. Je moet het samen met je man plannen en de taken verdelen. Iedereen doet dat weer op zijn eigen manier en gelukkig kan en mag dat ook.
      Ik realiseer me wel steeds meer dat vrouwen het nog wel zouden willen maar het financieel gezien gewoon niet meer kunnen opbrengen. Het wordt ook zeker de mensen die starten er niet makkelijker op gemaakt met al die dure huizen van tegenwoordig :)

      Verwijderen
  3. Toen ik 18 jaar geleden trouwde, ben ik al gestopt met werken, omdat mijn gezondheid toen even niet was wat het moest zijn, en net toen ik weer beter en opgeknapt was, en dacht: ik zal wel weer eens wat buitenshuis willen doen, was ik zwanger van de eerste, dus ben ik verder bewust thuis gebleven, en ben dat nog steeds.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is ongeveer in dezelfde periode geweest als ik beschreef hierboven. Toen was het nog niet zo vreemd als je hiervoor koos. Wordt er aan jou ook niet vaak gevraagd wanneer je weer 'aan het werk' gaat Barbara?

      Verwijderen
  4. ik ben benieuwd of je reacties krijgt van jonge vrouwen.
    Mijn geschiedenis speelt zich ook thuis af...

    Ik ben in 76 getrouwd en mijn man had onregelmatige diensten en hij had avondschool.
    Als wij elkaar wilden zien, moest ik stoppen met werken, en ik vond dat niet erg..
    Toen begon het net in zwang te raken dat vrouwen bleven werken als ze trouwden. Als er een kindje kwam (de eerste) dan bleef ze werken tot 6 weken na de geboorte en zegde dan haar baan op, om voor het gezin te gaan zorgen.'
    Er waren nauwelijks deeltijdbanen trouwens.
    Op veel scholen werden nog juffen ontslagen als ze gingen trouwen.
    Van lieverlee gingen er meer vrouwen werken.

    Er werd door de feministen trouwens al hard gewerkt om iets te veranderen.
    Geleidelijk werden ook de vrouwen beïnvloed.. bijvoorbeeld via De vereniging van huisvrouwen en schoolmateriaal werd aangepast om meisjes te laten weten dat economisch onafhankelijk zijn noodzakelijk was om aan de macht van de man te ontsnappen.
    In christelijk kring had men dat niet meteen zo in de gaten. In ieder geval was die beïnvloeding (want dat was het echt) niet zo voelbaar.
    Pas in de jaren 80 kwam er in christelijke kring een discussie over bijvoorbeeld het gebruik van de pil. Uitstellen van het eerste kindje, studentenhuwelijk en kindertal.

    Eind 80er jaren dieselde de feministentrein stevig door. Allerlei vrouwengroepen stonden op hun rechten politiek gezien. Er waren dikke subsidies te verkrijgen voor alles wat naar emancipatie van de vrouw riekte.

    De 1990 maatregel kwam eraan. Dat hield in dat ook wettelijk één en ander veranderde bijvoorbeeld als de kostwinner werkloos werd.
    De bedoeling was om ieder individu te beschouwen als verantwoordelijk voor zijn/haar eigen inkomensvoorziening. Het echtpaar werd "ontkoppeld".
    Toen ik in een informatiemarkt stond om vrouwen te vertellen wat er in de toekomst van hen werd verwacht, werden er zelfs vrouwen boos...
    Dat ze "gedwongen" zouden zijn te gaan werken om het allemaal rond te krijgen, geloofden ze niet.
    Maar iedereen hoorde de term; een echte meid is op haar toekomst voorbereid.

    Er was eerst ook best wel ongelijkheid onder mannen en vrouwen en er zijn door de emancipatiebeweging veel goede dingen bereikt.
    Maar wat ik nog steeds een probleem vind, is de individualisering.

    Eerst heette het; Een vrouw moet economisch onafhankelijk zijn, daardoor is ze niet meer afhankelijk van de macht van de man.
    Zo is ze pas gelijk en gelijkwaardig aan de man.
    Ze moest daarvoor haar eigen inkomen hebben.

    Toen dat geen item meer was, was het; een vrouw heeft niet voor niets geleerd.. ze komt pas tot haar recht als ze zichzelf ontplooit... en dat is nodig om volwaardig te zijn. Huisvrouwen participeren immers niet in de samenleving, zo was het idee.

    Toen was het; een vrouw kan niet gemist worden op de arbeidsmarkt. Ze moet zich inzetten en mag niet thuiszitten. Het is slecht voor de economie.

    Het is niet verkeerd als vrouwen werk zoeken en dat goed kunnen combineren met hun gezin. Maar door alle veranderingen in de loop van de jaren is het nu voor veel vrouwen financieel echt nodig om te werken.
    Maar in veel gezinnen zou het een zegen zijn, als de moeder of de vader vaker thuis kon zijn.
    Ik ben dankbaar dat ik voor onze eigen kinderen heb kunnen zorgen.
    En daarnaast heb ik veel tijd gehad om vrijwilligerswerk te doen.

    Uiteindelijk ben ik als nog gaan werken, maar dat is een nieuw verhaal.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor je verhaal Elizabeth en alle achtergrondinformatie. Leuk om te lezen. Ben overigens benieuwd naar je vervolgverhaal. Iets voor op dit blog? Mail het me maar, dan kan ik het eventueel plaatsen.

      Verwijderen
  5. Ik ben gestopt met het werk omdat ik kilometers verderop ging wonen. Hoewel mijn man man wel eens zei: Is dit niks voor je ( huishouding doen bij zijn baas, bleh) - besloot ik me toenertijd op mijn schrijverij te concentreren. Toen er kinderen kwamen ben ik daarmee, met schrijven, verder gegaan. Cursus volgen enzo. Financieel hadden we het erg ruim waardoor ik thuis kon blijven om die combinatie aan te houden ( kinderen en schrijverij). Zo ging dat ...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. En ja, die schrijverij is mij niet geheel onbekend :)
      Leuk dat je dit zo kan combineren en er dus gewoon voor je kinderen kunt zijn als ze je nodig hebben.

      Verwijderen
  6. Hier een reactie van een 'jonge vrouw'. Gestopt toen onze dochter geboren werd in 2009 (toen was ik 25).
    Daarvoor heb ik gewerkt zowel fulltime als parttime.

    Na mijn zwangerschapsverlof zou ik gewoon weer aan het werk gaan maar toen die datum toch wel erg dichtbij kwam werd ik ontzettend ongelukkig van de gedachte alleen al om mijn dochter naar een kdv te brengen.
    Heel veel moeders zeiden tegen me dat iedereen dat had en als je eenmaal weer aan het werk was ging het gevoel wel weer over. Ik zag dat niet zo en gelukkig stond m'n man achter me.
    Na heel wat gesprekken en rijtjes maken hebben we besloten dat ik zou stoppen met werken. Voor veel mensen een rare beslissing want ik had een vaste baan, zelfs een hele leuke baan, waarom zou je dat opgeven?

    Het concept thuisblijfmoeder is blijkbaar toch raar in deze tijd, misschien wel meer omdat wij niet gelovig zijn en dat dus geen reden is geweest.

    Nu ruim 3 jaar later zijn we nog steeds heel erg blij met de beslissing. Sommige vrouwen zeggen dat ze een betere moeder zijn als ze wat tijd voor zichzelf hebben door te werken, ik ben een betere moeder nu ik de stress niet heb van werken en onze dag gewoon kan indelen zoals wij dat willen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dapper dat je toch die beslissing genomen hebt. Mooi ook om te lezen dat je nu niet die stress voelt en je een betere moeder bent voor je kinderen.
      Dit kan natuurlijk voor andere moeders heel anders zijn maar voor jou geldt dit in ieder geval

      Verwijderen
    2. We hebben maar 1 kind ;-)
      Misschien dat daarom mijn omgeving moeite had met het begrijpen, 'maar' 1 kind, we zouden genoeg oppas hebben in de vorm van oma's, papa kon een dag vrij nemen en toch kozen wij ervoor dat ik zou stoppen.

      Verwijderen
  7. Ik heb gewerkt van mijn 19e tot mijn 25e.
    Onze oudste werd geboren in 1994, en in mijn omgeving was het in ieder geval normaal als je bleef werken.
    Nu wilden ze me ook erg graag houden op mijn werk, maar wilde ik zelf mijn kind niet door iemand anders op laten voeden.
    Alleen was de huur van ons flatje niet te betalen met alleen mijn mans salaris, ik verdiende part-time meer dan hij full-time...
    Daarom ben ik zijn eerste jaar 5 uur in de week blijven werken. bijna niets natuurlijk, maar ik vond het al erg genoeg om met mijn kind te leuren en hem onder te brengen bij opa/oma/vriendinnen.
    Het voelde heel erg als MIJN taak om voor dat heerlijke kereltje te zorgen en ik was blij toen ik zwanger was van de tweede en we tijdens mijn zwangerschapsverlof naar een eensgezinshuisje konden verhuizen waarvan de huur PRECIES mijn inkomen minder was... Hoera! Geen reden meer om te hoeven werken! Dat was dan ook wel gebedsverhoring!
    Ik heb geen dag spijt gehad van mijn keus om 100% van mijn tijd moeder te zijn. Later ben ik wel oppasmoeder geweest, dat was leuk als bijverdienste voor extra dingen, maar ook daar ben ik mee gestopt omdat ik mijn aandacht en tijd moeilijk kon verdelen over het kleine oppaskind wat veel zorg nodig had, en mijn eigen (grotere) kinderen die óók veel zorg nodig hadden.
    Wel op een iets ander vlak, maar voor mij belangrijker dan geld verdienen. Ik deed het ook voornamelijk om vriendinnen uit de brand te helpen en hun kinderen een warme opvang te bieden.
    Vond het namelijk eigenlijk gewoon zielig voor hen dat hun moeder zo graag wilde werken. Tja, je bent thuisblijfmoeder in hart en nieren of je bent het niet!
    Heb wel geleerd (en moet dat nog steeds leren) om de ander niet te oordelen om het feit dat ze graag willen werken.
    Ik begrijp er niets van, maar het is hun keuze.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een herkenbaar verhaal Atalanta, mijn eerste werd geboren in 1996 en ook op mijn werk (leerkracht) wilden ze me graag houden.
    Ik ben toch gestopt, maar heb wel af en toe invalwerk gedaan als leerkracht. De directeur wilde zo graag dat ik dat deed, dat ik alleen maar op van te voren afgesproken dagen hoefdevte werken en tussen de middag naar huis mocht en ook direct na schooltijd.
    Ik bracht mijn zoontje die dag naar mijn moeder, en kon hem daar voeden en tussen de middag ook en direct uit school weer, kon precies.
    Het leuke was, dat er ook nog een paar eigen broertjes en zusjes van mij op die school zaten toen. Ik nam mijn jongste broertje dan mee naar school en bracht hem in de klas, soms gaf ik hem ook nog les. Maar toen ik zwanger was van nr. Twee ben ik echt gestopt.
    Nu heb ik er negen en zou het me ook veel te vermoeiend zijn om er nog een baan bij te hebben. Financieel hebben we het echt niet breed en zou het meer dan welkom zijn als er wat bij verdiend werd, maar wij mogen ook ervaren dat God die ons de kinderen heeft toevertrouwt, ook zorgt dat wij voor hen kunnen zorgen. Tot nu toe zijn we niet beschaamd uitgekomen. Ik zeg weleens voor de grap als ze vragen of ik ooit nog weer zou willen werken, dat ik nu mijn eigen klasje heb. Ik hoop wel dat er eens een verandering komt in de regering, dat het financieel niet zo onaantrekkelijk gemaakt wordt om thuis voor je eigen huishouding en kinderen te kunnen zorgen.

    Dineke

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ha Wendy.... dat vervolg verhaal is eigenlijk toch te prive. Dat zijn gezinsomstandigheden. Het komt erop neer dat ik nu ook nog werk aan het zoeken ben. (inmiddels ben ik werkloos) En dat mijn man met pensioen gaat en dan ook daarnaast nog werk moet zoeken.
    Die hele geschiedenis komt misschien nog wel eens, maar nu is het beter van niet.
    Weet iemand nog een baan voor mij, (havo, veel ervaring met allerlei mensen, geen vakdiploma's, wel heel creatief... ) laat het me weten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor je reactie Elizabeth. Ik begrijp het hoor dat het te privé wordt.
      Ik zal je oproepje ook even in de Facebookgroep plaatsen. Misschien kunnen anderen je helpen.

      Verwijderen
  10. Dag Wendy,
    Wat leuk om alle reacties over het thuis moeder zijn te lezen. Zelf ben ik een jonge moeder met twee kinderen, zwanger van de derde. Momenteel ben ik met verlof, en me aan het afvragen wat God met mijn leven wil als het Gaat om mijn werk. De afgelopen jaren heb ik mijn moederschap gecombineerd met een baan van 16-20 uur. Een baan die ik erg leuk vind, ook nog een baan waarin ik dienstbaar mag zijn als maatschappelijk werkster.
    Maar steeds vaker komt de vraag op me af of mijn plaats niet thuis moet zijn bij de kinderen. Wanneer ik om me heen kijk, ben ik zo'n beetje de enige die deze keuze zou maken. In veel gevallen is het financieel nodig om als vrouw ook te werken. Ook lijkt het een beetje een statussymbool te zijn om te kunnen zeggen dat je werkt naast je moederschap, dat het te waarderen is dat je deze twee dingen kunt combineren.
    De andere kant is denk ik dat onze levensstandaard vaak zo hoog is, dat we vinden dat het nodig is dat het inkomen van de vrouw er ook is. Dan denk ik aan mijn moeder die een huishouden runde met 6 kids, en rond moest komen met een niet al te hoog salaris van mijn vader.

    Nu, na het lezen van dit blog, maar ook het blog van Marjolein, wordt het verlangen om thuis te blijven wel steeds groter.

    Veel succes en zegen gewenst verder met je Blogs.

    Groet,

    Eline Prins

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Eline dank je wel voor je reactie. Wat leuk dat je dit blog ook gevonden hebt en bemoedigd bent door de reacties. Ik wens je veel wijsheid toe bij je beslissing die je moet gaan nemen. Doe wat je hart je ingeeft en doe het biddend!
    Groet, Wendy

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Hier een moeder van 35 met 3 kids.
    bij de eerste twee kids altijd deeltijd gewerkt van 32 tot 20 uur. Bij de zwangerschap van de derde nam het verlangen toe om 1 keer in mijn leven te ervaren hoe het is om fulltime moeder te zijn, dus te stoppen met werken. Mijn plichtsbesef om ook voor inkomsten te zorgen woog zodanig zwaar dat ik na de komst van de derde ook bleef werken. Dit heeft echter niet lang geduurd. Na 2 maanden werken ben ik ingestort, burnout gekregen en heb ik in die periode besloten om helemaal te stoppen met werken. Naast herstel van mijn burnout, was dit ook het moment dat ik mezelf wel de ruimte gaf om te kijken of het fulltime moederschap mij beviel.
    Nu, 2,5 jaar later werk ik tijdelijk bij mijn oude werkgever in het kader van ziektevervanging, ik ben er bijna klaar mee.
    Dat gestress met de bso, creche etc etc heb ik die 2,5 jaar totaal niet gemist. Het gewoon op de bank zitten en naar mijn kind kijken en genieten van wat hij aan het doen was, was zeer bijzonder voor mij. Normaal gesproken gaf ik mijzelf die rust niet of was ik in mijn hoofd al met 10 andere dingen bezig. Het weer tijdelijk werken was heerlijk (wel onder mijn voorwaaarden qua uren zodat ik geen stress had en het goed te combineren was met thuis). Je hersens weer op een andere manier gebruiken, het weer opnieuw inzetten van kennis en talenten die een tijd geparkeerd zijn geweest was heerlijk. Binnenkort weer even geen werk, daar zie ik ook naar uit. Even weer rust in de tent en mijn achterstand in huis inhalen. Als ze mij over een tijdje weer voor een kort durend project zouden vragen en het is thuis weer goed te combineren (deels op werk werken en deels 's avonds thuis), dan zou ik het waarschijnlijk weer doen. Het weer vast zitten aan een jaar/onbep.tijd contract en elke week een paar dagen per week naar het werk gaan, met al dat gestress van bso, creche, wat als je kind ziek is etc, daar heb ik geen zin meer in.
    Groetjes, Grenouille

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Hier een reactie van een "jonge" moeder.
    Vandaag stuurde mijn man de link van deze weblog door en nu zit ik een beetje te lezen. Zo las ik dit en wilde graag even reageren omdat dit een onderwerp is wat mij op dit moment erg bezig houdt.
    Ik ben 25, getrouwd en we hebben een fantstische dochter van bijna 9 maanden.
    Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, was ik mijn eind stage op de pabo aan het afronden. Omdat er weinig werk is in onderwijsland kon ik niet vast in dienst komen op die school. Ik vond het helemaal niet erg want het bleek dat ik een extreme vorm van zwangerschapsmisselijkheid heb. Ik was gewoonweg te beroerd om ook maar iets te doen. na het afronden van mij opleiding ben ik als invalkracht gaan werken bij een kinderdagverblijf. Alleen was ik zo ziek, de volle 42 weken, dat ik amper kon werken. Na een heftige en zware beavlling (50 uur met spoed keizersnede) was ik helemaal op van alles. Toen ik dan ook thuis was met ons meisje ontdekte ik dat dit prima was en ik eigenlijk helemaal geen behoefte had om te werken. Dus hebben we besloten dat het goed is zo, en gelukkig is het finacieel ook mogelijk. Alleen krijg ik nu zoveel rare reacties van mensen dat ik dus niet werk dat ik bijna overweeg om het wel te gaan doen. Zelfs mijn moeder en schoonmoeder krijgen reacties/vragen hierover. Soms is dat heel lastig en doet het pijn, omdat het bijna lijkt of je in de maatschappij niet meetelt als je thuis blijft. Maar ik geloof oprecht dat het goed is zo en dat God het op deze manier ook van mij wil. Daarom bedankt voor de stukken op deze weblog. Het doet me goed en bevestigd mijn keuze. En in de toekomst wil ik best weer gaan werken, maar wel iets wat echt past in de tijd van mijn gezin en die van mij.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor je verhaal Tabitha. Hopelijk wordt je net als vele andere moeders die elkaar hier ontmoeten bemoedigd in wat we met elkaar delen. Je staat zeker niet alleen. Van harte welkom om ook op andere artikelen te reageren.
      Groet, Wendy

      Verwijderen

Een reactie plaatsen

Wat leuk dat je een reactie achterlaat! Hij wordt eerst even gecontroleerd voordat je hem terugziet onder het bericht!
Wanneer je anoniem wilt reageren, is het wel fijn als je even je voornaam vermeldt!