VRAAG VAN DE WEEK (28) Vind jij prioriteiten stellen ook moeilijk?

Het is een thema waar ik al veel vaker over heb geblogd ook op mijn andere weblogs. Toch blijft prioriteiten stellen iets moeilijks hoewel ik er veel over lees. Ik werk altijd met planningen en zo loopt alles georganiseerd maar eigenlijk vergeet ik plek in te ruimen voor onverwachtse gebeurtenissen. En die zijn er nogal wat in een gezin ....
Het gevolg is vaak dat mijn week helemaal vol zit met van alles en nog wat.
Waar ik de laatste tijd ook soms mee worstel is het feit dat ik soms té veel doe naast het managen van het gezin. Ik heb er dan wel geen betaalde baan naast maar soms ben ik zo druk met allerlei vrijwilligerswerk en dingen voor anderen dat ik goed op moet letten dat het gezin de eerste prioriteit krijgt. Ik vind ook zoveel dingen leuk om te doen en kan soms moeilijk 'nee' zeggen.
De komende kerstvakantie wil ik alles weer eens even rustig op een rijtje zetten en ook met de andere gezinsleden overleggen hoe dat het beste zou kunnen.
Zo opperde één van onze zonen pas: 'Mama, je had een tijdje geleden gezegd dat je af en toe een nieuwe gerecht zou koken, wanneer doe je dat weer?' Tsja..., zoonlief heeft gelijk. Het is er een beetje bij ingeschoten door allerlei nieuwe dingen die de afgelopen tijd op mijn weg kwamen.
Gelukkig kunnen we hier open over spreken en ben ik flexibel in het schuiven met mijn tijd. Dat blijft toch wel een groot voorrecht dat je hebt als manager van het gezin. We gaan er ongetwijfeld weer uitkomen met elkaar!

Komt het jullie bekend voor dat je soms zo druk bent met allerlei dingen buitenshuis ( bv. basisschool of in de kerk) dat je de balans een beetje kwijt bent? Hoe los jij dit weer op? Kun jij ook moeilijk 'nee' zeggen en vind je ook veel dingen leuk?
Graag hoor ik het van jullie.

Reacties

  1. Dit is zeer herkenbaar, het blijft altijd een evenwicht zoeken...maar vanuit je Christen zijn, neem je heel wat engagementen op je, die dan weer je huishoudelijk ritme verstoren...
    Af en toe alles eens bijstellen en herbekijken....Wat me zelf nog het meeeste bezighoudt, is dat je hiervoor zo weinig erkenning krijgt in onze maatschappij. Vrijwilligerswerk en het managen van je gezin, je inzetten voor de samenleving....het wordt niet echt naar waarde geschat in onze materialistische maatschappij. Soms vergalopper ik mezelf ook in mijn engagementen, zeker als het dan fysiek weer wat moeilijker gaat en je met alles achterop geraakt....fijn dit te kunnen delen met anderen !

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kan tegenwoordig best goed nee zeggen. Soms voel ik me zelfs schuldig omdat ik niet meer doe aan het bezoeken van ouderen b.v. Voor school doe ik af en toe wel wat, als er hulp gevraagd wordt. De kinderen vinden dat ook leuk, als je soms ook eens meedoet met iets.
    Maar hier is het ook zo vaak hectisch, en het thuisfront blijft het belangrijkst. Ik zou wel willen dat ik meer georganiseerd was, dan zou ik misschien wel meer tijd hebben voor andere dingen, zoals vrijwilligerswerk. Maar misschien zou ik in plaats daarvan meer mijn moeder bezoeken...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Herkenbaar Wendy, ik vind ook zoveel dingen leuk om te doen, knutselen met hout of stof,lezen en ik mag ook graag iets voor anderen doen.
    En ik kon in het begin ook moeilijk nee zeggen. Maar ik merkte dat ik daardoor soms tijd te kort kwam , voor wat voor mij nu echt belangrijk was om mijn tijd aan te geven. Voor mijn man en kinderen. De prioriteit lag soms verkeerd, al was dat niet bewust. Net als Hilde al schrijft, je krijgt in die zin ook geen "waardering" voor je echt belangrijke tijdsbesteding. Wie is er nu thuis voor de kinderen? Wie doet nu vrijwillergswerk enz..
    Maar het is e meer duidelijk geworden, dat als ik zoek wat voor mij mijn prioriteit is, wat God van mij verlangt, dan komt er ook meer vreugde in dat wat ik doe. Ik doe het dan niet om gewaardeerd te worden of eer van m'n werk te krijgen, maar omdat ik graag Hem welgevallig wil leven.
    Op dit moment "slokt" het gezin al m'n tijd zowat op en is er weinig tijd over voor andere dingen, maar het zijn periodes in je leven, die je ten volle mag en kan benutten. Wie weet over een jaar of wat heb je weer meer tijd voor andere dingen.
    Interessant stukje weer en mooi om de reacties te leze.

    Dineke

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja, ik ben in september met veel gestopt en dat geeft zo'n rust. Niet alleen bij mij, het werkt ook door op de kinderen. Behalve met het vrijwilligerswerk in de kerk, dat vind ik een verantwoordelijkheid. Dus ik doe nog wel genoeg...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik heb ook wel perioden gekend dat het leven net een achtbaan leek. Het ergste vond ik dan dat ik geen tijd meer had voor 'stille tijd', voor lezen en bidden. Toen heb ik God gebeden dat ik daar weer tijd voor zou krijgen en momenteel heb ik dat ook weer gelukkig. Ik heb voor mezelf een paar ochtenden bestemd voor hulp of bezoek aan anderen. Die probeer ik daar dan ook vrij voor te houden. De andere ochtenden heb ik echt nodig voor huishouden, boodschappen en helpen op school. Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen, maar het helpt mij wel om mezelf niet voorbij te lopen, want ik ben eigenlijk niet zo heel erg stressbestendig. Soms brengt de Geest me te binnen om iemand te gaan helpen of te bezoeken, en dan is het fijn dat je leven niet zo volgepland is dat daar geen ruimte voor is, of dat je zelfs het spreken van de Geest niet meer kan horen omdat je zo druk bent met van alles. Als het soms wel allemaal te druk is en ik in onrust begin te raken door alles wat gebeuren moet, ga ik op de knieeen en dan bid ik dat ik rust mag hebben van binnen en zal doen wat God op dat moment het belangrijkst vind. Ik wil zo graag dat Hij me kan gebruiken en kan vormen naar Zijn wil, maar daarvoor is het zo belangrijk dat ik een luisterend oor heb voor zijn Geest en daar ook gehoorzaam aan ben! Als de hectiek van het leven je mee dreigt te slepen, is het denk ik voor jezelf wel goed om heel bewust toch wat rust te brengen in je dagelijks leven, en je bezigheden te verminderen. Er is een spreuk: 'God heeft ons zoveel te zeggen, maar Hij krijgt ons zo weinig te spreken'. Zijn gedachten zijn hoger dan onze gedachten, en we mogen Zijn gedachten leren kennen! Ik wens iedereen sterkte hiermee, om de balans te vinden tussen werken en rust en stilte voor Zijn aangezicht!

    groetjes van Geke Mateman

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Bij mij is het juist andersom, ik heb teveel tijd;-)
    Maar vind het moeilijk om dingen aan te pakken of met dingen op school/kerk mee te doen ivm faalangst en onzekerheid...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Net als iemand hierboven kan ik heel goed nee zeggen. Ik heb weining activiteiten buitenshuis. Maar binnenshuis en qua werk ( ik werk thuis ) is het best moeilijk om alles heel goed in evenwicht te houden. Ik voel me soms een slappeling.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Wat leuk dat je een reactie achterlaat! Hij wordt eerst even gecontroleerd voordat je hem terugziet onder het bericht!
Wanneer je anoniem wilt reageren, is het wel fijn als je even je voornaam vermeldt!